Grupo Planeta - De Blauwe Van De Lucht | Pocketeditie

Synopsis van De Blauwe van de lucht:

Na de publicatie, in Le Sourire vertical, van drie titels van Georges Bataille, is het nu de beurt aan een andere klassieker van de erotische literatuur. Bataille schreef De Blauwe van de lucht in 1935, maar, zoals hij in de inleiding toegeeft, heeft hij het lange tijd genegeerd. De Spaanse burgeroorlog en de catastrofes die de mensheid gedurende dertig jaar heeft moeten doorstaan, hebben volgens hem het werk van zijn inhoud ontdaan. Het zou tot 1957 duren voordat, dankzij de adviezen van enkele vrienden, de grote Franse schrijver besluit het publiek te laten kennismaken met het werk via JJ Pauvert, zijn uitgever in Frankrijk.

Ondanks de helderheid van de titel, is dit werk geïnspireerd door de transgressie van een voorzichtige moraal, in een gevaarlijke zoektocht: de leer van de dood, de 'onmogelijke' diepte van deze blauwe lucht die ons zowel aantrekt als afschrikt. Londen, Parijs, Barcelona schetsen een topografie van de ondergang, een kader waarin Troppman, door middel van dronkenschap, slapeloze nachten en vreemde vieringen, deze nieuwe vorm van puurheid benadert, de gemeenschap met de dood dankzij de verlichtende ontdekking van het sordide.

Men kan zeggen dat in De Blauwe van de lucht heel Bataille aanwezig is, alle thema's die hem zijn leven lang hebben beziggehouden: ideologieën, de dood, extatische toestanden, seks... Het is nu dertien jaar geleden dat we begonnen zijn met publiceren. Georges Bataille. Tot nu toe zijn er zes werken verschenen in verschillende collecties: De Ware Blauwe Baard (Infimos 35), De Erotiek (Marginales 61), Het Verhaal van het Oog, Mijn Moeder, Madame Edwarda gevolgd door De Dode Man (Le Sourire). verticales 10, 19 en 25) en De Tranen van Eros (De 5 zintuigen 12).

OVER DE AUTEUR VAN DE BLAUWE VAN DE LUCHT

Georges Bataille werd geboren in Billon, Frankrijk, in 1897 en overleed in Malmaison in 1962. Een man die graag in de schaduw werkte, is hij desondanks een van de meest innovatieve en belangrijke Europese denkers van het interbellum geworden. Hij richtte verschillende tijdschriften op, waaronder twee die de geschiedenis markeren: Documents en Critique. Hij schreef essays zoals De literatuur en het kwaad, Erotiek (Marginales 61), De innerlijke ervaring en Het vervloekte deel en, op het gebied van erotische narratie, buitengewone teksten, zoals Het Verhaal van het Oog, Mijn Moeder gevolgd door De Doden. man, Madame Edwarda en De Blauwe van de Lucht (Le Sourire Vertical 10, 19, 25 en 44). Voor hem is elke creatie een proces waarbij de mens zichzelf overstijgt door alle taboes te transgressen, met name die met betrekking tot erotiek en de dood.